Kinderen. En dan die van anderen.

Een beetje anders

Kinderen van anderen, die zijn toch een beetje anders dan je eigen kinderen.

Gelukkig maar, zou je denken ha, anders wordt dit een heel raar verhaal.

En eigenlijk, in de basis, verschillen kinderen helemaal niet zoveel van elkaar. Het zijn toch de puurste, oprechtste en mindfullnesachtige wezens die je ooit hebt meegemaakt.

Daar kunnen wij nog iets van leren, zou je denken. Maar dat doen we namelijk niet, we zijn ons hele leven bezig om onze kinderen van alles te leren deels omdat dit noodzakelijk natuurlijk.

Maar heeft het verder ook niet te maken met controle, een beeld van hoe iets moet zijn en dan ook zeker nog omdat we plat gegooid worden met hoe het nu eigenlijk moet?

Waar straffen en belonen eerst De truc was hoorde ik laatst iemand vertellen dat je beter met je kind kan samenwerken. Hem negeren tijdens het straffen zou beschadigend kunnen zijn voor gevoelige kinderen.

Oei….ik groei

Waar halen we onze juiste kennis nu eigenlijk vandaan. Want hoeveel naslagwerken en meningen zijn er als het om opvoeden gaat. Je zou bijna het allerbelangrijkste in opvoeden gaan vergeten, zoals het gebruiken van je eigen gevoel.

Zo wil het dus dat als ik op een feestje ben, iets ga doen met familie en kids of met vriendinnen, deze kinderen van anderen soms totaal anders aanvoelen dan mijn eigen kinderen.

Of vergis ik me en zijn het de ouders die anders aanvoelen als mijzelf?

Zo maakt iedereen het wel eens mee dat je ouders met hun kinderen bezig ziet en dan zelfs een beetje arrogant kan denken “nou, dat zou bij mij toch echt anders gaan” of “dit zou ik echt nooit toestaan, maar dat krijg je ook met zo’n opvoeding”.

Denken….denken….niet hardop uitspreken

Maar ik maak ook vaak genoeg mee dat de ouders een beetje vreemd aan het doen zijn met hun kind.

En dat roept dan toch gedachtes op als “wat doe jij nou, het viel toch wel mee?” of  “zo zou ik het zelf nu niet meteen doen”.

Maar, dit spreken we niet hardop uit. En geloof me, echt niet doen. Het maakt niet uit hoe feedback verantwoord je dit wil doen, ouders zijn net leeuwen. We kunnen onze welpjes soms wel eens opeten, maar niemand mag er aan komen of we worden pislink.

Maar wat ik soms vergeet is dat wij ouders, vaak door alle hectiek, misschien wel helemaal niet in staat zijn om altijd adequaat of consequent te reageren. Misschien moeten we iets liever voor elkaar zijn.

Want geloof me, onze welpjes, die hebben heel snel door wanneer papa of mama leeuw een zwak momentje heeft.

Ook kinderen van anderen.

FF niet momentje

Terwijl ik op mijn oude fiets, zonder versnellingen, me helemaal rot trapte, omdat mijn zoontje van, nou, nu zeker 12 kilo achterop zat, ik tegenwind had en het miezerde waardoor ik het best naar beneden kon kijken en bijna tegen een geparkeerd busje aan reed toen dacht ik: “pfoeh, ik vind het zwaar vandaag.”

Ik ging mijn dochter ophalen van school. Mijn dochter wilde graag met een ander kindje afspreken, maar niemand kon waardoor ik met een zwaar teleurgesteld kind terug fietste.

Toen ze zei: “Maar ik weet toch ook niet waar ik thuis mee moet spelen” dacht ik: “pfoeh, dat wordt een zware middag dan.” Ik was moe die dag. Dat heb je wel eens als je om 3 uur s’nachts je bed uit moet omdat je peuterzoon een nachtmerrie heeft.

En het werd ook een zware middag. Na zeker een half uur gehang en geklier op de bank voor de televisie zette ik hem resoluut uit en zei: “Kom, tijd om iets te gaan doen.” Wat dat dan moest zijn, geloof me, ik had ook niet meteen een idee.

Ik las laatst een artikel dat kinderen zich ook moeten kunnen vervelen omdat dit hun creativiteit aanspreekt. En wij als ouders zijn veel te snel geneigd om 100 ideeën te opperen, zodat ze zich maar niet vervelen.

En na 100 ideeën geopperd te hebben, realiseerde me ik dit opeens.

Zo wilde het dus dat mijn dochter samen met haar broertje van 2,5 vadertje en moedertje ging spelen. Dit ging na 10 minuten mis. Want een 2,5 jarige heeft er een sport in gemaakt om juist niet te doen wat jij graag wil. In dit geval, wat zijn zus dus graag wilde doen.

Ik heb eens gelezen dat je bij ruzies niet te snel mag ingrijpen, omdat ze het vooral zelf moeten leren oplossen. En warempel, ze besloten samen een tent te bouwen.

En net toen ik dacht dat de kust veilig was en ik beneden (in de kelder) de was ging halen, ging het mis tussen de twee. Terwijl ik naar boven kwam, stonden er twee gillende huilende kinderen aan de trap. Omdat ik snel naar boven wilde, verstapte ik me en viel de inhoud van mijn wasmand zo de trap af.

Terwijl ik dit onder luid gegil weer opraapte en met de wasmand de deur wilde openen naar de woonkamer lukte dit niet, waardoor weer de hele inhoud op de grond viel. En in plaats dat ik dacht: “pfoeh, wat vind ik dit zwaar.”

Riep ik: “En nu is het GENOEG!”  Ik commandeerde ze naar de bank, zette de tv aan en beveelde ze daar te blijven zitten totdat papa thuis kwam.

En gek genoeg, dat deden ze dan ook. Toen mijn vriend thuis kwam en vroeg:”Hoe was je dag?” besloot ik te zeggen: “Goed hoor, en die van jou?”. Om hem een goed gevoel te geven, dat doe je dan.

Tijdens het avondeten waarbij mijn zoontje alleen maar de vis at en van ons toch zeker een aardappeltje moest proeven, heeft hij het hele eten lang gehuild, omdat hij dit niet wilde. Toen wij zelfs de strijd hadden opgegeven huilde meneer nog.

Toen een huilbui kreeg omdat hij zijn honger met nog een toetje wilde vullen en dit dus niet meer kreeg. Mijn dochter van de bank viel naar veelvuldig te roepen “de bank is geen klimrek!” en daarbij moest huilen omdat ze zich pijn had gedaan. Mijn zoontje zijn tanden het liefst zelf wil poetsen, maar we moeten echt even na poetsen, en dit resulteert standaard in een driftbui.

En 4 ronden verstoppertje later……vond ik ze weer de liefste kinderen ooit.

En toen ik ook nog 2 keer terug moest, omdat mijn zoontje nog niet meteen kon slapen, ach, ik kon het hebben.

Het is een fase.

About Sleepy Mom

Naamloos

Sleepy Mom? Luie moeder? Ik snap hem niet?

Ok dan.

Ik vond het zelf briljant gevonden, maar ik besef me dat de naam enige uitleg behoeft.

Wat is er gebeurd?

Een jaar geleden ging het op alle fronten even niet zo lekker.

Werk, privé, jonge 31-jarige moeder zijn van 2 jonge kids.

Het koste allemaal teveel energie, dat is toch gek als je voor je gevoel alles hebt wat je hart begeert? Op dringend aanraden van mijn vriend ging ik naar de huisarts met wat vage klachten. Na mijn verhaal gedaan te hebben vroeg de huisarts mij  “maar wat vind je dan nu echt leuk om voor jezelf te doen?”.

Ik wist dat ik mijn dieptepunt bereikt had, omdat ik niet eens meer een antwoord wist op deze vraag.

Echt oprecht, ik had geen idee. Wat vind ik leuk om te doen? “Ehm” stamelde ik,” ik verzorg nu de kids, verzorg de mensen op mijn werk, doe het huishouden, de boodschappen en plof dan moe op de bank?”.

“Ja, ja, heel leuk allemaal” zei de huisarts, “maar waar wat doe je voor jezelf?”.

Ik wist het niet en het voelde alsof ik verder verwijderd was van mijzelf was dan ooit.

Wat deed ik toen?

Met pijn in mijn hart zei ik mijn baan op. Het ging niet meer. Het duurde even, maar langzaam maar zeker heb ik mezelf enigszins terug gevonden.

“Aha moment”

Totdat de dag kwam en mijn kritische dochter van bijna zes aan mij vroeg “mama, wat wil jij later worden?”. En ik zei “lieverd, ik wilde mama worden en dat ben ik gelukkig nu!”.  Nee, daar nam mijn dochter geen genoegen mee. “Nee, als je echt groot bent, bedoel ik”.

Die vraag bleef maar door mijn hoofd malen. Ooit riep ik als klein meisje op de basisschool dat ik journaliste wilde worden. Mijn hoofd liep over van de verhaaltjes en toen ik ouder werd hield ik complete dagboeken bij. Schrijven was mijn uitlaatklep. En dat deed ik tot ver in mijn middelbare schooltijd.

Ergens verschoof mijn interesse en besloot ik dat ik voor mensen wilde zorgen.En dat ben ik gaan doen. In die tijd werd ik zowaar ook nog twee mooie kids rijker. Een meisje en een jongen of ook wel een koningskoppel meestal door oudere mensen op straat genoemd. Maar zo voelt dit inderdaad ook.

Maar gaandeweg ben ik dus vergeten waar ik als klein meisje zo gepassioneerd van was en dit liet me niet los. Waarom niet weer eens een gokje wagen? Ja, waarom niet?

Sleepy Mom

En dan komen we nu op de term Sleepy Mom. Ik ben een moeder die vol voor haar kinderen gaat en hier ook mijn eigen behoeftes wel eens voor opzij zet en misschien ook soms wel eens vergeet. Nu de kinderen uit de luiers raken, krijg ik weer meer tijd om dingen aan te pakken die ik leuk vind en misschien ook wel vergeten was.

Begrijp me niet verkeerd, ik Hou van mijn kinderen, maar het voelt alsof ik “wakker” geworden ben uit een periode van luiers, flesjes en nachtbraken en chronische vermoeidheid. ik pak de draad weer op, maar nu alleen met kids!

Over mij

Naamloos

Hoi!

Wat leuk dat je hier een kijkje neemt!

Ik ben 31 jaar.

Ik ben al bijna 12 jaar samen met mijn vriend, en ja, we willen ooit gaan trouwen, maar het is er nog niet van gekomen.

Samen hebben we 2 kinderen.

Een meisje van bijna 6 en een jongetje van 2,5.

In About Sleepy Mom laat ik meer weten over de afgelopen tijd en waarom ik begonnen ben met bloggen.

Neem anders daar ook even een kijkje!

Het leven als jonge moeder biedt mooie momenten, maar kan ook zeker zeer hectisch zijn.

Om die hectiek te overleven is het goed om zo nu en dan er een korreltje humor bij te gooien.

En dat is ook precies wat ik probeer te doen met mijn blog.

Herkenbare situaties ( hopelijk toch) schetsen en dit te relativeren met wat humor.

Contact? Mail me op

1

Waar is mijn kind?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Schoolvakantie

Het is weer zover.

Het gevreesde moment van vele moeders is daar. Schoolvakantie.

En meestal als het dan schoolvakantie is….regent het……de hele week lang.

Maar goed, daar liet ik me niet door uit het veld slaan! We gingen naar de bioscoop! Ja, ha! Dat ging ik doen.

Er draaide een leuke kinderfilm voor alle leeftijden.

Chips om 12 uur?

Ik was niet helemaal zeker of mijn zoon van 2,5  de concentratieboog had om de film te kunnen uitkijken, maar ach om 12 uur chips en cola moest kunnen.

Helaas gaf ik al die lekkernijen meteen en laten al die voorstukjes van de film nu zeker 20 minuten duren.

Mijn jongste eet zo niks of heel langzaam, maar een zakje chips is in 5 minuten op.

De film begon en hij zat zowaar nog op een stoel. Helemaal aan de zijkant weliswaar, terwijl mijn dochter en ik in het midden zaten, maar goed.

De film begon en was hartstikke leuk, maar toen ik 5 minuten later naar rechts keek was mijn jongste zoon verdwenen, weg!

Het zweet begon me nu toch wel lichtelijk uit te breken. Snelle check door de zaal en ik was 2 feiten verder.

1. Mijn doerak was onvindbaar

2. De aanwezige ouders in de zaal keken de film en niet naar mijn zoon.

Nou, goed, terwijl ik me zat te bedenken of ik mijn dochter (die de film geweldig vond) zou laten zitten en mijn kleine bengel zou gaan zoeken of dat ik mijn dochter moest meenemen, (want tja kon er nu wel of juist niet iets gebeuren in een donkere bioscoopzaal?) zag ik een minuscuul handje op het bioscoopscherm verschijnen.

Ontdekkingsreiziger

Hij was dus zelf 10 rijen omlaag gekropen en daar stond mijn kleine ontdekkingsreiziger dan. Er begonnen nu wel wat ouders rond te kijken. Je hoorde ze denken “bij wie hoort dat kind?”.

Je zou kunnen denken dat ik naar beneden rende om hem meteen te gaan halen, zodat iedereen van de film kon genieten en zich niet hoefde te storen aan mijn kleine Columbus. Maar mijn moederinstinct zei, dat wordt een grote krijsboel.

Dus wat deed ik, ik zakte even wat verder in mijn stoel en deed even alsof hij niet van mij was.

Hij kwam wel terug.

En wat zei ik, na 10 minuten kwam hij weer terug. Om meteen weer terug naar beneden te gaan, dat dan weer wel.

Ik kom nergens aan toe!

“Ik kom nergens meer aan toe!”schreeuwde ik nog net niet laatst tegen mijn vriend.

Mijn vriend, je moet hem kennen, is een echte man wat dit betreft.

Hij antwoordde namelijk: “Ja, schat, ik weet hier ook zo even geen oplossing voor”.

Dat is wat mannen namelijk graag doen zodra het vrouwtje een probleem heeft. Oplossingen zoeken. In het hoofd van de man is dit namelijk heel logisch, probleem vergt oplossing.

Hmmmm in het vrouwenhoofd werkt dit dus net eventjes iets anders. Jammer eigenlijk, zou het leven dan ook niet een stuk simpeler zijn? Probleem=oplossing en klaar is kees. Geen eindeloos geouwehoer over emotie, gevoel en dieper gelegen redenen.

Maar goed, mijn probleem is dat ik overdag het gevoel (ja, daar is die weer) heb dat ik geabsorbeerd word door mijn kinderen. En dit voel ik ook niet alleen, ik weet wel zeker dat het ook echt zo is.

Mijn kinderen vinden het namelijk moeilijk om zelf te spelen. Ik heb wel eens de theorie omdraaien geprobeerd, je weet wel van negatief naar positief, en dan zou je kunnen zeggen dat ze graag bij mij willen zijn. De hele dag.

Ik hoor dit nooit terug van andere moeders in mijn omgeving. Zij kunnen kopjes verven of kijken de hele dvd box van grey’s anotomy. “En wat doet je kind dan?” vraag ik vol ongeloof. “Die speelt lekker op zijn kamer” zeggen de moeders dan verbazend terug. Wat een rare vraag moeten ze het vinden.

Die van mij dus niet. En geloof me, dat is best wel eens vermoeiend.

Wij hebben sinds kort een proefabonnement op de krant. Deze lees ik standaard met een peuter tegen mij aangeplakt.

Als ik een spelletje op mijn telefoon doe weet ik nu al dat “wat ben je aan het doen, mag ik dat eens proberen?” komt.

Sinds kort ben ik aan het breien en aan het haken (echt heel leuk!) en vind mijn peuter het een “leuk spel” om tijdens, de bol zover mogelijk uit te rollen.

In de supermarkt duw ik mijn winkelkar niet eens meer zelf.

Een gesprek met anderen voeren met de kids erbij kan alleen als ik en de andere partij heel snel praat.

Dus, ik bedoel maar.

Best wel vermoeiend soms.

Verschillende soorten

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Driftbui&co

Laatst besloot mijn zoontje van 2,5 een mega driftbui te krijgen op het schoolplein. Dit gebeurt wel eens vaker, maar dit was er een met alle toeters en bellen.

En elke keer verbaas ik er mij over hoe  mijn mede-moeders hier op reageren. Er zijn dus ook meerdere manieren hoe je hier op kan reageren en ik zal vertellen welke ik deze keer mee maakte.

1. Ik zie het en leef met je mee moeder.

Deze moeders zijn super lief en je bent ze eeuwig dankbaar tijdens een driftbui. Of ze helpen…..is een tweede. Ze komen namelijk meteen als de driftbui geconstateerd is op je af. Ze trekken alles uit de kast om je te verzekeren dat het echt geen probleem is dat mijn zoontje zich op het moment als Godzilla gedraagt.

Een soort van “herkenbaar moment” delen.

“Dit had ik altijd met mijn Koentje, het gaat echt over!”.
“Hee, ik hoor het schreeuwen niet eens meer” presteerde een moeder laatst te roepen, terwijl mijn zoon zijn stembanden eens flink oefende.

“Wat zei je?” vroeg ik wanhopig.

2. Oudere vrouwen en het komt wel goed contact.

Deze vrouwen herken je door het oogcontact wat ze met je maken. Daarna knikken ze even. Dit doen ze om te bevestigen of je nog aanspreekbaar bent of dat je op het punt staat om ieder moment op de grond te vallen en net zo hard gaat mee gillen met je kind.

Als dit eenmaal bevestigd is komen ze op je af. En hoe lief ze het bedoelen, ze maken het alleen maar erger. Dit doen ze door tegen mijn zoontje te zeggen “ach, is het mannetje boos?”of  “Je zult wel een beetje moe zijn”.

Meestal komt hij rond 3 uur net Uit zijn bed, laat staan dat hij er nog eens in wil.

En boos, ja tuurlijk is hij boos. Zal hij anders eens laten horen hoe Boos hij is?

Daar komt nog bij dat ik de mevrouw wel vaag van gezicht ken, maar zoonlief niet. Dus deze mevrouw is natuurlijk in peuter ogen best eng. En wat doe je als je als peuter iets eng vindt?

Juist, nog dichter op mama staan.

Heerlijk, dat luide gehuil in mijn gehoorbuis.Maar ach, ze bedoelen het goed, die lieve meestal oudere mevrouwtjes.

3. Mensen die begrijpend knikken en dan doen alsof je er niet meer bent om jou een prettiger gevoel te geven.

4. Mensen die je aan kijken en dan meteen wegdraaien en doen alsof je er niet meer bent om jou geen prettiger gevoel te geven.

En deze vind ik persoonlijk het ergst. Terwijl ik met een rood bezweet hoofd mijn zoon van de vloer schraap voel ik de blikken. Als zoonlief zich dan ook nog zo zwaar maakt als een tientonner besluit ik om hem maar even te laten liggen en geloof me ik weet dat het -10 graden buiten is.

Een moeder begint spontaan te zingen tegen haar peuter dochter en geeft haar nog een extra knuffel. Blij dat haar kind zo lief op haar schoot zit? Of blij dat zij nu niet aan de beurt is?

Wie zal het zeggen?

Ergernissen

file0001329734681

Laats haalde ik mijn dochter op van school. Wij doen dit altijd op de fiets.

Mijn zoontje zit dan achterop bij mij en mijn dochter fietst zelf. Met nog geen zes jaar vind ik dit persoonlijk zelf altijd wel een momentje.

Zo fietsten we laatst weg van school. Er staan daar dan ook brigadiers en dit zijn geen vrolijke “hallo, goedemorgen” brigadiers. De brigadiers zijn op onze school namelijk chronisch tekort en heel eerlijk, ik moest er ook niet aan denken.

Er stonden twee moeders met hun kinderen te wachten om te worden overgestoken, maar die deden dat niet omdat ze aan het kletsen waren.

“Kom” ( de verkeerssituatie goed inschattend, vond ik dan zelf) zei ik tegen mijn dochter “dan gaan wij alvast”.

Maar maar, wat deed ik nu? Dit viel toch niet goed bij de brigadier-moeder.

Stond ze hier soms voor niks, waarom letten de mensen niet op?

En dit relaas ging uiteindelijk naar de gedachte “waarom sta ik hier überhaupt nog?”

Dit alles werd beaamd door een mede-moeder die nog aan de overkant stond, ook op fiets. Hoofdschuddend keek ze me aan.

En ik, ik zei niks.

Naar mijn weten deed ik niet heel veel fout. Je zou het gevoel krijgen dat je moet uitleggen als volwassen vrouw

“Ja mevrouw, weet u, de voetgangers gingen niet, er kwamen geen auto’s, ik dacht dat het wel kon, sorry, sorry mevrouw.”

En dat is best wel gek. Thuis vertrek je met goede zin. Je dochter heeft het naar haar zin gehad op school, wat wil je nog meer. Opgetogen fiets je naar huis en dan weet je toch met al die goede zin iemand anders ontzettend te irriteren.

Laatst fietste ik (misschien moet ik hier maar mee ophouden?) met mijn zoontje naar de winkel. Hij vertelt altijd alles wat hij ziet en al babbelend en gezellig fietsten we verder totdat er opeens een oudere man voorbij fietste en riep; “kijk toch eens uit, muts!”. Echt, ik snap nu nog steeds niet waarom.

Fietste ik te breed, waren we te vrolijk? Wie zal het zeggen maar ik irriteerde de man schijnbaar zo dat hij er toch iets van moest zeggen.

En ja, ik moet het toegeven, even was mijn goede zin verdwenen en bedacht ik wat ik allemaal terug had kunnen roepen.

Zo gebeurde het dus dat ik mijn dochter vandaag weer van school ging halen. Aangekomen bij de brigadiers wilde ik me deze keer dan toch maar aan de regels houden.

Keurig stonden we te wachten, maar wat gebeurt er nu, de brigadier blijft midden op de weg staan.

“Ja hé, kom maar!” schreeuwt hij uiteindelijk tegen ons. Deze keer wil ik toch mijzelf op zijn minst rechtvaardigen door te roepen; “Ja hé, fietsers mogen er toch niet door?”

“Ja ja” zegt hij geïrriteerd “maar jij bent de laatste en dan ben ik klaar, dus schiet eens op zeg!”

En ik, ik zei maar niks meer.