Kinderen. En dan die van anderen.

Een beetje anders

Kinderen van anderen, die zijn toch een beetje anders dan je eigen kinderen.

Gelukkig maar, zou je denken ha, anders wordt dit een heel raar verhaal.

En eigenlijk, in de basis, verschillen kinderen helemaal niet zoveel van elkaar. Het zijn toch de puurste, oprechtste en mindfullnesachtige wezens die je ooit hebt meegemaakt.

Daar kunnen wij nog iets van leren, zou je denken. Maar dat doen we namelijk niet, we zijn ons hele leven bezig om onze kinderen van alles te leren deels omdat dit noodzakelijk natuurlijk.

Maar heeft het verder ook niet te maken met controle, een beeld van hoe iets moet zijn en dan ook zeker nog omdat we plat gegooid worden met hoe het nu eigenlijk moet?

Waar straffen en belonen eerst De truc was hoorde ik laatst iemand vertellen dat je beter met je kind kan samenwerken. Hem negeren tijdens het straffen zou beschadigend kunnen zijn voor gevoelige kinderen.

Oei….ik groei

Waar halen we onze juiste kennis nu eigenlijk vandaan. Want hoeveel naslagwerken en meningen zijn er als het om opvoeden gaat. Je zou bijna het allerbelangrijkste in opvoeden gaan vergeten, zoals het gebruiken van je eigen gevoel.

Zo wil het dus dat als ik op een feestje ben, iets ga doen met familie en kids of met vriendinnen, deze kinderen van anderen soms totaal anders aanvoelen dan mijn eigen kinderen.

Of vergis ik me en zijn het de ouders die anders aanvoelen als mijzelf?

Zo maakt iedereen het wel eens mee dat je ouders met hun kinderen bezig ziet en dan zelfs een beetje arrogant kan denken “nou, dat zou bij mij toch echt anders gaan” of “dit zou ik echt nooit toestaan, maar dat krijg je ook met zo’n opvoeding”.

Denken….denken….niet hardop uitspreken

Maar ik maak ook vaak genoeg mee dat de ouders een beetje vreemd aan het doen zijn met hun kind.

En dat roept dan toch gedachtes op als “wat doe jij nou, het viel toch wel mee?” of  “zo zou ik het zelf nu niet meteen doen”.

Maar, dit spreken we niet hardop uit. En geloof me, echt niet doen. Het maakt niet uit hoe feedback verantwoord je dit wil doen, ouders zijn net leeuwen. We kunnen onze welpjes soms wel eens opeten, maar niemand mag er aan komen of we worden pislink.

Maar wat ik soms vergeet is dat wij ouders, vaak door alle hectiek, misschien wel helemaal niet in staat zijn om altijd adequaat of consequent te reageren. Misschien moeten we iets liever voor elkaar zijn.

Want geloof me, onze welpjes, die hebben heel snel door wanneer papa of mama leeuw een zwak momentje heeft.

Ook kinderen van anderen.

Advertenties

FF niet momentje

Terwijl ik op mijn oude fiets, zonder versnellingen, me helemaal rot trapte, omdat mijn zoontje van, nou, nu zeker 12 kilo achterop zat, ik tegenwind had en het miezerde waardoor ik het best naar beneden kon kijken en bijna tegen een geparkeerd busje aan reed toen dacht ik: “pfoeh, ik vind het zwaar vandaag.”

Ik ging mijn dochter ophalen van school. Mijn dochter wilde graag met een ander kindje afspreken, maar niemand kon waardoor ik met een zwaar teleurgesteld kind terug fietste.

Toen ze zei: “Maar ik weet toch ook niet waar ik thuis mee moet spelen” dacht ik: “pfoeh, dat wordt een zware middag dan.” Ik was moe die dag. Dat heb je wel eens als je om 3 uur s’nachts je bed uit moet omdat je peuterzoon een nachtmerrie heeft.

En het werd ook een zware middag. Na zeker een half uur gehang en geklier op de bank voor de televisie zette ik hem resoluut uit en zei: “Kom, tijd om iets te gaan doen.” Wat dat dan moest zijn, geloof me, ik had ook niet meteen een idee.

Ik las laatst een artikel dat kinderen zich ook moeten kunnen vervelen omdat dit hun creativiteit aanspreekt. En wij als ouders zijn veel te snel geneigd om 100 ideeën te opperen, zodat ze zich maar niet vervelen.

En na 100 ideeën geopperd te hebben, realiseerde me ik dit opeens.

Zo wilde het dus dat mijn dochter samen met haar broertje van 2,5 vadertje en moedertje ging spelen. Dit ging na 10 minuten mis. Want een 2,5 jarige heeft er een sport in gemaakt om juist niet te doen wat jij graag wil. In dit geval, wat zijn zus dus graag wilde doen.

Ik heb eens gelezen dat je bij ruzies niet te snel mag ingrijpen, omdat ze het vooral zelf moeten leren oplossen. En warempel, ze besloten samen een tent te bouwen.

En net toen ik dacht dat de kust veilig was en ik beneden (in de kelder) de was ging halen, ging het mis tussen de twee. Terwijl ik naar boven kwam, stonden er twee gillende huilende kinderen aan de trap. Omdat ik snel naar boven wilde, verstapte ik me en viel de inhoud van mijn wasmand zo de trap af.

Terwijl ik dit onder luid gegil weer opraapte en met de wasmand de deur wilde openen naar de woonkamer lukte dit niet, waardoor weer de hele inhoud op de grond viel. En in plaats dat ik dacht: “pfoeh, wat vind ik dit zwaar.”

Riep ik: “En nu is het GENOEG!”  Ik commandeerde ze naar de bank, zette de tv aan en beveelde ze daar te blijven zitten totdat papa thuis kwam.

En gek genoeg, dat deden ze dan ook. Toen mijn vriend thuis kwam en vroeg:”Hoe was je dag?” besloot ik te zeggen: “Goed hoor, en die van jou?”. Om hem een goed gevoel te geven, dat doe je dan.

Tijdens het avondeten waarbij mijn zoontje alleen maar de vis at en van ons toch zeker een aardappeltje moest proeven, heeft hij het hele eten lang gehuild, omdat hij dit niet wilde. Toen wij zelfs de strijd hadden opgegeven huilde meneer nog.

Toen een huilbui kreeg omdat hij zijn honger met nog een toetje wilde vullen en dit dus niet meer kreeg. Mijn dochter van de bank viel naar veelvuldig te roepen “de bank is geen klimrek!” en daarbij moest huilen omdat ze zich pijn had gedaan. Mijn zoontje zijn tanden het liefst zelf wil poetsen, maar we moeten echt even na poetsen, en dit resulteert standaard in een driftbui.

En 4 ronden verstoppertje later……vond ik ze weer de liefste kinderen ooit.

En toen ik ook nog 2 keer terug moest, omdat mijn zoontje nog niet meteen kon slapen, ach, ik kon het hebben.

Het is een fase.

About Sleepy Mom

Naamloos

Sleepy Mom? Luie moeder? Ik snap hem niet?

Ok dan.

Ik vond het zelf briljant gevonden, maar ik besef me dat de naam enige uitleg behoeft.

Wat is er gebeurd?

Een jaar geleden ging het op alle fronten even niet zo lekker.

Werk, privé, jonge 31-jarige moeder zijn van 2 jonge kids.

Het koste allemaal teveel energie, dat is toch gek als je voor je gevoel alles hebt wat je hart begeert? Op dringend aanraden van mijn vriend ging ik naar de huisarts met wat vage klachten. Na mijn verhaal gedaan te hebben vroeg de huisarts mij  “maar wat vind je dan nu echt leuk om voor jezelf te doen?”.

Ik wist dat ik mijn dieptepunt bereikt had, omdat ik niet eens meer een antwoord wist op deze vraag.

Echt oprecht, ik had geen idee. Wat vind ik leuk om te doen? “Ehm” stamelde ik,” ik verzorg nu de kids, verzorg de mensen op mijn werk, doe het huishouden, de boodschappen en plof dan moe op de bank?”.

“Ja, ja, heel leuk allemaal” zei de huisarts, “maar waar wat doe je voor jezelf?”.

Ik wist het niet en het voelde alsof ik verder verwijderd was van mijzelf was dan ooit.

Wat deed ik toen?

Met pijn in mijn hart zei ik mijn baan op. Het ging niet meer. Het duurde even, maar langzaam maar zeker heb ik mezelf enigszins terug gevonden.

“Aha moment”

Totdat de dag kwam en mijn kritische dochter van bijna zes aan mij vroeg “mama, wat wil jij later worden?”. En ik zei “lieverd, ik wilde mama worden en dat ben ik gelukkig nu!”.  Nee, daar nam mijn dochter geen genoegen mee. “Nee, als je echt groot bent, bedoel ik”.

Die vraag bleef maar door mijn hoofd malen. Ooit riep ik als klein meisje op de basisschool dat ik journaliste wilde worden. Mijn hoofd liep over van de verhaaltjes en toen ik ouder werd hield ik complete dagboeken bij. Schrijven was mijn uitlaatklep. En dat deed ik tot ver in mijn middelbare schooltijd.

Ergens verschoof mijn interesse en besloot ik dat ik voor mensen wilde zorgen.En dat ben ik gaan doen. In die tijd werd ik zowaar ook nog twee mooie kids rijker. Een meisje en een jongen of ook wel een koningskoppel meestal door oudere mensen op straat genoemd. Maar zo voelt dit inderdaad ook.

Maar gaandeweg ben ik dus vergeten waar ik als klein meisje zo gepassioneerd van was en dit liet me niet los. Waarom niet weer eens een gokje wagen? Ja, waarom niet?

Sleepy Mom

En dan komen we nu op de term Sleepy Mom. Ik ben een moeder die vol voor haar kinderen gaat en hier ook mijn eigen behoeftes wel eens voor opzij zet en misschien ook soms wel eens vergeet. Nu de kinderen uit de luiers raken, krijg ik weer meer tijd om dingen aan te pakken die ik leuk vind en misschien ook wel vergeten was.

Begrijp me niet verkeerd, ik Hou van mijn kinderen, maar het voelt alsof ik “wakker” geworden ben uit een periode van luiers, flesjes en nachtbraken en chronische vermoeidheid. ik pak de draad weer op, maar nu alleen met kids!

Over mij

Naamloos

Hoi!

Wat leuk dat je hier een kijkje neemt!

Ik ben 31 jaar.

Ik ben al bijna 12 jaar samen met mijn vriend, en ja, we willen ooit gaan trouwen, maar het is er nog niet van gekomen.

Samen hebben we 2 kinderen.

Een meisje van bijna 6 en een jongetje van 2,5.

In About Sleepy Mom laat ik meer weten over de afgelopen tijd en waarom ik begonnen ben met bloggen.

Neem anders daar ook even een kijkje!

Het leven als jonge moeder biedt mooie momenten, maar kan ook zeker zeer hectisch zijn.

Om die hectiek te overleven is het goed om zo nu en dan er een korreltje humor bij te gooien.

En dat is ook precies wat ik probeer te doen met mijn blog.

Herkenbare situaties ( hopelijk toch) schetsen en dit te relativeren met wat humor.

Contact? Mail me op

1