FF niet momentje

Terwijl ik op mijn oude fiets, zonder versnellingen, me helemaal rot trapte, omdat mijn zoontje van, nou, nu zeker 12 kilo achterop zat, ik tegenwind had en het miezerde waardoor ik het best naar beneden kon kijken en bijna tegen een geparkeerd busje aan reed toen dacht ik: “pfoeh, ik vind het zwaar vandaag.”

Ik ging mijn dochter ophalen van school. Mijn dochter wilde graag met een ander kindje afspreken, maar niemand kon waardoor ik met een zwaar teleurgesteld kind terug fietste.

Toen ze zei: “Maar ik weet toch ook niet waar ik thuis mee moet spelen” dacht ik: “pfoeh, dat wordt een zware middag dan.” Ik was moe die dag. Dat heb je wel eens als je om 3 uur s’nachts je bed uit moet omdat je peuterzoon een nachtmerrie heeft.

En het werd ook een zware middag. Na zeker een half uur gehang en geklier op de bank voor de televisie zette ik hem resoluut uit en zei: “Kom, tijd om iets te gaan doen.” Wat dat dan moest zijn, geloof me, ik had ook niet meteen een idee.

Ik las laatst een artikel dat kinderen zich ook moeten kunnen vervelen omdat dit hun creativiteit aanspreekt. En wij als ouders zijn veel te snel geneigd om 100 ideeën te opperen, zodat ze zich maar niet vervelen.

En na 100 ideeën geopperd te hebben, realiseerde me ik dit opeens.

Zo wilde het dus dat mijn dochter samen met haar broertje van 2,5 vadertje en moedertje ging spelen. Dit ging na 10 minuten mis. Want een 2,5 jarige heeft er een sport in gemaakt om juist niet te doen wat jij graag wil. In dit geval, wat zijn zus dus graag wilde doen.

Ik heb eens gelezen dat je bij ruzies niet te snel mag ingrijpen, omdat ze het vooral zelf moeten leren oplossen. En warempel, ze besloten samen een tent te bouwen.

En net toen ik dacht dat de kust veilig was en ik beneden (in de kelder) de was ging halen, ging het mis tussen de twee. Terwijl ik naar boven kwam, stonden er twee gillende huilende kinderen aan de trap. Omdat ik snel naar boven wilde, verstapte ik me en viel de inhoud van mijn wasmand zo de trap af.

Terwijl ik dit onder luid gegil weer opraapte en met de wasmand de deur wilde openen naar de woonkamer lukte dit niet, waardoor weer de hele inhoud op de grond viel. En in plaats dat ik dacht: “pfoeh, wat vind ik dit zwaar.”

Riep ik: “En nu is het GENOEG!”  Ik commandeerde ze naar de bank, zette de tv aan en beveelde ze daar te blijven zitten totdat papa thuis kwam.

En gek genoeg, dat deden ze dan ook. Toen mijn vriend thuis kwam en vroeg:”Hoe was je dag?” besloot ik te zeggen: “Goed hoor, en die van jou?”. Om hem een goed gevoel te geven, dat doe je dan.

Tijdens het avondeten waarbij mijn zoontje alleen maar de vis at en van ons toch zeker een aardappeltje moest proeven, heeft hij het hele eten lang gehuild, omdat hij dit niet wilde. Toen wij zelfs de strijd hadden opgegeven huilde meneer nog.

Toen een huilbui kreeg omdat hij zijn honger met nog een toetje wilde vullen en dit dus niet meer kreeg. Mijn dochter van de bank viel naar veelvuldig te roepen “de bank is geen klimrek!” en daarbij moest huilen omdat ze zich pijn had gedaan. Mijn zoontje zijn tanden het liefst zelf wil poetsen, maar we moeten echt even na poetsen, en dit resulteert standaard in een driftbui.

En 4 ronden verstoppertje later……vond ik ze weer de liefste kinderen ooit.

En toen ik ook nog 2 keer terug moest, omdat mijn zoontje nog niet meteen kon slapen, ach, ik kon het hebben.

Het is een fase.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s