Kinderen. En dan die van anderen.

Een beetje anders

Kinderen van anderen, die zijn toch een beetje anders dan je eigen kinderen.

Gelukkig maar, zou je denken ha, anders wordt dit een heel raar verhaal.

En eigenlijk, in de basis, verschillen kinderen helemaal niet zoveel van elkaar. Het zijn toch de puurste, oprechtste en mindfullnesachtige wezens die je ooit hebt meegemaakt.

Daar kunnen wij nog iets van leren, zou je denken. Maar dat doen we namelijk niet, we zijn ons hele leven bezig om onze kinderen van alles te leren deels omdat dit noodzakelijk natuurlijk.

Maar heeft het verder ook niet te maken met controle, een beeld van hoe iets moet zijn en dan ook zeker nog omdat we plat gegooid worden met hoe het nu eigenlijk moet?

Waar straffen en belonen eerst De truc was hoorde ik laatst iemand vertellen dat je beter met je kind kan samenwerken. Hem negeren tijdens het straffen zou beschadigend kunnen zijn voor gevoelige kinderen.

Oei….ik groei

Waar halen we onze juiste kennis nu eigenlijk vandaan. Want hoeveel naslagwerken en meningen zijn er als het om opvoeden gaat. Je zou bijna het allerbelangrijkste in opvoeden gaan vergeten, zoals het gebruiken van je eigen gevoel.

Zo wil het dus dat als ik op een feestje ben, iets ga doen met familie en kids of met vriendinnen, deze kinderen van anderen soms totaal anders aanvoelen dan mijn eigen kinderen.

Of vergis ik me en zijn het de ouders die anders aanvoelen als mijzelf?

Zo maakt iedereen het wel eens mee dat je ouders met hun kinderen bezig ziet en dan zelfs een beetje arrogant kan denken “nou, dat zou bij mij toch echt anders gaan” of “dit zou ik echt nooit toestaan, maar dat krijg je ook met zo’n opvoeding”.

Denken….denken….niet hardop uitspreken

Maar ik maak ook vaak genoeg mee dat de ouders een beetje vreemd aan het doen zijn met hun kind.

En dat roept dan toch gedachtes op als “wat doe jij nou, het viel toch wel mee?” of  “zo zou ik het zelf nu niet meteen doen”.

Maar, dit spreken we niet hardop uit. En geloof me, echt niet doen. Het maakt niet uit hoe feedback verantwoord je dit wil doen, ouders zijn net leeuwen. We kunnen onze welpjes soms wel eens opeten, maar niemand mag er aan komen of we worden pislink.

Maar wat ik soms vergeet is dat wij ouders, vaak door alle hectiek, misschien wel helemaal niet in staat zijn om altijd adequaat of consequent te reageren. Misschien moeten we iets liever voor elkaar zijn.

Want geloof me, onze welpjes, die hebben heel snel door wanneer papa of mama leeuw een zwak momentje heeft.

Ook kinderen van anderen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s